Narodowe danie Portugalczyków to dorsz suszony i solony, określony portugalskim mianem bacalhau, które można przyprawić na 365 sposobów. Oprócz dorsza Portugalia słynie ze świeżych ryb i owoców morza, podawanych praktycznie we wszystkich restauracjach. Na długi życiorys z pewnością nie mogą zatem liczyć: cefale, tuńczyki, mieczniki, sardynki, kraby, krewetki, langusty, mięczaki i duże skorupiaki. Oczywiście możliwe są różne wariacje w sposobach przyrządzania ryb. Cataplana to naczynie, w którym przyrządzana jest potrawa o tej samej nazwie, złożona z owoców morza i kawałków szynki. Arroz de Marico natomiast jest połączeniem owoców morza i ryżu, ale przykładów na łączenie różnorakich składników i ryb, może być mnóstwo.
Popularnością cieszą się również zupy takie jak: caldo verde, czyli zupa kapuściana z ziemniakami, bądź kawałkami szynki, sopa á alentejana – zupa z dropia z chlebem, gotowanym jajkiem, dużą ilością czosnku, posypana kolendrą, zupa caldeiradas – rybna z pomidorami, cebulą, czosnkiem, a jeśli jest to możliwe – również z kalmarami lub ośmiornicami.
Jeśli chodzi o mięsa, Portugalia wyróżnia się spośród innych państw europejskich tym, że są one zdecydowanie bardziej miękkie i słodkie. Najsmaczniejsze portugalskie mięso to wieprzowina duszona ze skorupiakami, a uprzednio zanurzona w marynacie czosnkowo – paprykowej. Bardzo smaczne są również kiełbasy z dużą ilością czosnku, robione nie tylko z czystej wieprzowiny, ale także mieszane ze zbożem. Do tego mięso najczęściej serwowane jest z ostrym sosem chilli i ziemniaczkami o smaku orzechów.
Smakosze lekkiej kuchni nie będą w Portugalii zbyt najedzeni, choć oczywiście można zamówić w restauracji zestaw sałatek - salada mista z wymieszanych pomidorów, cebuli i oliwek. Ze słodkości można spróbować toucinho do céu, czyli „bekonu z nieba”, lub papos d’amjo – „anielskich policzków”, zrobionych na bazie żółtek i cukru, a doprawionych migdałami, pomarańczami, popularnym w Portugalii cynamonem, czy cytryną. Po takim posiłku najlepiej zamówić kawę, parzoną na różne sposoby.
Dobrą metodą na strawienie ciężkich portugalskich potraw jest lampka Porto. Wbrew powszechnym opiniom, istnieją trzy główne odmiany tego wybornego trunku: ruby, white i tawny. Najbardziej znane jest Porto – Ruby (czerwone) o słodkim lub półsłodkim smaku. Jest to również jego najtańsza odmiana. Wino udostępnia się po dwóch latach przechowywania w dębowych beczkach, uzyskuje się je z winogron z różnych lat i z tego powodu posiada ono najniższą jakość. White to inaczej Porto białe – barwę tę można uzyskać albo z białych winogron, albo po oddzieleniu skórek owoców czerwonych od soku w trakcie procesu fermentacji. Porto white jest winem wytrawnym. Tawny z kolei jest trunkiem kupażowanym z różnych roczników, jednak minimalny okres przechowywania płynu w beczkach to 3 do 5 lat. Jest ono raczej wytrawne i posiadające korzenno – waniliowy posmak. Do znanych gatunków należą także wina:
• Dated Port – minimum siedmioletnie i niekupażowane, pochodzące z określonego rocznika,
• Late Bottled Vintage (LBV) – uznawane za jedno z dwóch najbardziej wartościowych, pochodzące z lepszych roczników, przechowywane średnio 5 lat,
• Vintage”– najlepszej jakości wino, pochodzące tylko z wybranych roczników.